تفکر مثبت بدین شکل بهکار گرفته میشود: در همان زمانی که یک فکر منفی ذهن ما را اشغال کرده، تلاش کنیم موجودیت آنرا منکر شویم. به زبانی دیگر، ما با سرکوب افکار و احساسات حقیقی و عینی و در واقع منفی و سپس انکار آنها و فعال کردن تخیل و ساختن تصویری مثبت، به فریب مغزمان میپردازیم.

اصرار بر تفکر مثبت، در واقع انکار واقعیت دنیای هستی است. بدین معنی که زندگی پدیدهای است که مدام تغییر میکند و بالا و پایینهای طبیعی خود را دارد: تغییر دائمی میان مثبت و منفی.

فریب دادن خود با دیدن نیمی از حقیقت، بسیار مضرتر از دیدن کل حقیقت است زیرا ما را از رویارویی با واقعیت باز میدارد و توانایی یادگیری مهارتهای لازم را برای پایداری که بنیان پیشرفت است، در دنیایی که دائم در حال تغییر و دگرگونی است، از ما سلب میکند.

آیا من مخالف تفکر مثبت هستم؟ بله. من مخالف تفکر منفی هم هستم. در واقع مخالف هر دو هستم. زیرا هر یک تنها نیمی از واقعیت موجود را انتخاب میکند و هر دو نیمه دیگر را نادیده میگیرند و موجودیت دنیای هستی ترکیبی از هردوی اینهاست.

من طرفدار یادگیری و توسعه مهارتهایی هستم که به ما امکان تشخیص و رها کردن افکار بیفایدهای را میدهد. که منبع آنها مغز است. سپس میتوانیم یک ذهنیت ایجاد کنیم که نه مثبت و نه منفی است. ذهنیتی که یک سوال مهم را مطرح می کند: آیا این روش تفکر، بدون برچسبهای مثبت یا منفی من را به دستیابی به مقصد مورد نظرم نزدیکتر می کند یا دورتر؟

این نوع پویش ما را در انتخاب بهترین مسیر دستیابی به نتایج مورد نظرمان متمرکز خواهد کرد و ما را توانمند میکند تا زندگی پیشرو و ارزشمندی بنا کنیم.

امروز، علم نوین مغز ابزارهای دستیابی به اینگونه آگاهی و توانایی را در اختیار ما قرار میدهد